ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား(ရာသီဥတုရဲ့ ကြိုးဆွဲရာ ကနေရတဲ့ စိတ်ကလေး) လောကကြီးမှာ လူတွေလောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းတာ ဘာရှိမလဲ။ လဆီလည်း သွားနိုင်ပြီ၊ ဉာဏ်ရည်တု (AI) တွေလည်း တီထွင်နိုင်ပြီ၊ ကမ္ဘာကြီးကို လက်ညှိုးလေးတစ်ချက် နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပတ်မွှေလို့ ရနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ဗျာ… အဲဒီလောက် တော်ပါတယ်...

တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ ညဉ့်ယံတွေမှာ လူတွေအားလုံးနီးပါးက အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ခိုဝင်သွားကြပေမယ့် တချို့သောသူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အတိတ်က အရိပ်တွေ၊ မရေရာတဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေက နိုးကြားလှုပ်ရှားနေတတ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေဆီက ပြောခဲ့မိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း၊ လုပ်ခဲ့မိတဲ့ အမှားတစ်ခုအတွက် အခုချိန်ထိ နောင်တတွေနဲ့ ပူလောင်နေတတ်ကြတာ လူ့သဘာဝတစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။...

ကိုယ်ဟာ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းကိုတောင် နှုတ်မဆက်ဘဲ မျက်နှာလွှဲခဲ့ဖူးသလား။ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင် ဇာတ်ကောင်တွေ ဘယ်သူမှန်း မကွဲပြားတော့ဘဲ ရောထွေးကုန်တာမျိုးရော ဖြစ်ဖူးလား။ တကယ်တော့ ဒါဟာ "Prosopagnosia" လို့ခေါ်တဲ့ မျက်နှာတွေကို မှတ်ရခက်တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုး Face Blindness လို့လည်း...

စိုးရိမ်စိတ်တွေနှင့် နေခဲ့ဖူးသူတစ်ယောက် - အပိုင်း (၃)(မုန်တိုင်းအလွန်က မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေး) ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်နေနိုင်မှာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိဘူး။ လူတွေရှေ့မှာ သန်မာဟန်ဆောင်ရင်း အတွင်းစိတ်မှာတော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေရတဲ့ ဘဝဟာ တစ်နေ့မှာတော့ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ နေ့တိုင်း ရင်ဆိုင်ရလွန်းတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ...

လူတွေက Anxiety ကို စိတ်ထားမတတ်လို့ ဖြစ်တာလို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ Anxiety ဆိုတာ စိတ်ကနေ စတင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ မမြင်ရတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး တစ်ခုပါ။ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင် အကောင်းပကတိလို ဖြစ်နေပေမယ့် ဝေဒနာရှင်ရဲ့ အတွင်းစိတ်နဲ့...

မနက်ခင်း အိပ်ရာထ မျက်လုံးနှစ်လုံး မပွင့်ခင် ကျွန်တော့်အတွေးထဲကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာတာဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုပါပဲ။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အခန်းထဲကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကျရောက်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခုက ကြိုတင် အုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီ။ အိပ်မက်တွေထဲကနေ လက်တွေ့ဘဝထဲကို ကူးပြောင်းလာတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပဲ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခု ဆို့တက်လာသလို ခံစားရတယ်။...

အသိစိတ်လေး ကပ်လာတဲ့အချိန်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် မနက်ခင်းနေရောင်ခြည် အိပ်ရာပေါ် ကျလာတဲ့အချိန်။ တစ်ခုခုကို ပြန်စတင်ဖို့ အချက်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုယ့်ခံစားချက်တွေကို သေချာနာမည်တပ်ကြည့်တော့ ရင်းနှီးနေတဲ့ အခေါ်အဝေါ်တစ်ခု… “ငါ… စိတ်ကျရောဂါ ခံစားနေရတာလား။” စိတ်ကျရောဂါဆိုတာ ကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ဘဲ ဒီလိုပဲ ဆိုင်းမဆင့်ဗုံမဆင့် ရောက်လာတတ်တာလား။ “လား” ပေါင်းများစွာနဲ့ ကြားဖူးနားဝ စိတ်ကျန်းမာရေးအကြောင်းတွေ လိုက်ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီမှာ...

ရှေ့မှာ လှမ်းမြင်နေရတဲ့ မြစ်ထဲ ဆင်းသွားလိုက်ရင်ဒီခံစားချက်တွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှာလား…အမည်မသိပုစ္ဆာရဲ့ အဖြေတစ်ခုကိုရော ရှာတွေ့သွားမလား…မရေရာတဲ့ မေးခွန်းတွေကြား သက်ပြင်းတွေပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ရှိုက်မိတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်မ ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးသလား။ကျွန်မဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဘာလဲ။ဘာအတွက် ရှင်သန်နေပြီး ဘာကို ဦးတည်နေတာလဲ။အနာဂတ်ဆိုတာရော ရှိလာဦးမှာလား။ ဒီအတွေးတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မပိုင်ဆိုင်တော့သလို ဗလာကျင်းနေခဲ့တယ်။ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့အတူ...